من راز نگاهت را از آینه پرسیدم چشمان نجیبت را از دور پرستیدم

مثل گل نیلوفر چشمان تو بهاری شد از پیش دلم رفتی و نفهمیدم

مرز دل و چشم تو از شهر افق پیداست من سرخی گل را در خنده ی تو دیدم

در شهر اقاقی ها تو پاک ترین عشقی من راز شگفتی را از باغ دلت چیدم

لبخند زدی آرام بر گونه ی غمناکم من با گل لبخندت به حادثه خندیدم

ای کاش دو چشم تو سر فصل افق ها بود آن وقت تو را هر صبح از پنجره می دیدم

وقتی گل آرامش در باغ دلم روئید گلبرگ وجودم را بر عشق تو پیچیدم

خورشید شدی رفتی تا اوج شکوفایی من از عطش عشقت بر آینه تابیدم

به تماشا سوگند
و به آغاز كلام
و به پرواز كبوتر از ذهن
واژه ای در قفس است.

حرف هایم ، مثل یك تكه چمن روشن بود.
من به آنان گفتم:
آفتابی لب درگاه شماست
كه اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.

و به آنان گفتم : سنگ آرایش كوهستان نیست
همچنانی كه فلز ، زیوری نیست به اندام كلنگ .
در كف دست زمین گوهر ناپیدایی است
كه رسولان همه از تابش آن خیره شدند.
پی گوهر باشید.
لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.

و من آنان را ، به صدای قدم پیك بشارت دادم
و به نزدیكی روز ، و به افزایش رنگ .
به طنین گل سرخ ، پشت پرچین سخن های درشت.

و به آنان گفتم :
هر كه در حافظه چوب ببیند باغی
صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند.
هركه با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود.
آنكه نور از سر انگشت زمان برچیند
می گشاید گره پنجره ها را با آه.

زیر بیدی بودیم.
برگی از شاخه بالای سرم چیدم ، گفتم :
چشم را باز كنید ، آیتی بهتر از این می خواهید؟
می شنیدیم كه بهم می گفتند:
سحر میداند،سحر!

سر هر كوه رسولی دیدند
ابر انكار به دوش آوردند.
باد را نازل كردیم
تا كلاه از سرشان بردارد.
خانه هاشان پر داوودی بود،
چشمشان را بستیم .
دستشان را نرساندیم به سر شاخه هوش.
جیبشان را پر عادت كردیم.
خوابشان را به صدای سفر آینه ها آشفتیم.

سهراب سپهری

با تشكر از دوستاني كه با نظراتشون ما را ياري نمودند خصوصا الناز عزيز كه براشون بهترينها را ارزومندم .

باز هم منتظر نظرات و راهنمايي هاي شما هستم.با تشكر

امشب خیلی دلم گرفته  از این همه بود و نبود زندگی خسته شدم

بدجوری احساس تنهایی می کنم انگار که توی دنیای به این بزرگی کسی

همدم تنهایی من نیست.

برات می میرم عزیزم

دختری بود عاشق همه چیز
عاشق شعرهای دفتر خود
عاشق دوستهای کودکی اش
خنده های قشنگ مادر خود

عاشق شعرهای حافظ بود
دوستدار مسافر سهراب
زیر لب عاشقانه های بنان،
اهل موسیقی و لباس و کتاب

روسری های آبی تیره
چادر ناشیانه ای بر سر
زیر پایش زمین خاکی و سرد
توی فکرش جهان بالا تر

بوی گل، بوی نم نم باران
مست می کردش و سبک می شد
فوری از لاک در می آمد
و بعد
مثل یک بچه صاف و رک می شد

گاه حتی تمام شبهایش
به تماشای آسمان می رفت
آرزوی ستاره بودن داشت
در خیالش به کهکشان می رفت

فکر می کرد می شود آدم
یک عقاب بلند پا باشد
فکر می کرد ظرفیت دارد،
عاشق مردم و خدا باشد

دخترک....بگذریم احمق بود
شایدم...نه! دچار بیماری
مثلأ یک هراس مزمن داشت
مثلأ یک جنون ادواری

آخرش را ولی نمی دانید
که کجا رفت و با خودش چی کرد
دوستانش همیشه می گفتند
آخه او چطور قاطی کرد؟

آخرش را درست فهمیدید
قاطی ازدحام مردم شد
بین انباری از محبت و عشق
مثل یک دانه سبک گم شد

با خودش عهد کرد بر گردد
به همان روزهای بارانی
به همان خنده های از ته دل
به همان حال و روز انسانی

با خودش عهد کرد...
بگذاریدباقی اش را خدا رقم بزند
آفتاب و ستاره بود و زمین!!!
دخترک رفت تا قدم بزند...